RODZINA JEST NAJWAŻNIEJSZA!

RODZINA JEST NAJWAŻNIEJSZA!

Rodzina może zapobiegać uzależnieniom.

Rodzina może zapobiegać uzależnieniom, gdy członkowie rodziny wiedzą jacy są, czego wzajemnie od siebie oczekują, ku jakim celom zmierzają jako rodzina, na ile są gotowi do zawierania kompromisów i układów, czy mają potrzebę rozwoju, czy gotowi są do poświęceń dla dobra rodziny. Podstawą dobrych kontaktów z dziećmi jest udzielanie im wsparcia kredytu zaufania, unikanie podejrzliwości i karania. Rodzice nie powinni bać się bycia stanowczym w wielu sprawach, które wymagają ich zdecydowanej postawy, trzeba też umieć powiedzieć „nie”.

Jednym z elementów prawidłowego funkcjonowania rodziny jest właściwe realizowanie rodzicielskiego wychowania, które można sformułować w 10 zasadach:
1. Pełna wzajemna miłość.
2. Konstruktywna dyscyplina.
3. Wspólne spędzanie wolnego czasu.
4. Zaspakajanie potrzeb wszystkich członków rodziny.
5. Rozwijanie wzajemnego szacunku.
6. Uczenie odróżniania dobra od zła.
7. Życzliwe słuchanie.
8. Służenie radą.
9. Pobudzanie poczucie niezależności.
10. Posiadanie poczucia rzeczywistości.

Rodzina stanowi dla dziecka najważniejsze, pierwsze środowisko rozwojowe
 i wychowawcze. Emocjonalny stosunek rodziców do dziecka przejawia się w każdym skierowanym do niego słowie, w każdej czynności związanej z jego pielęgnacją
 i z opieką nad nim. Stosunek ten wywołuje u dziecka reakcje w postaci specyficznego zachowania się. Nie wszyscy rodzice jednakowo ustosunkowują się do swoich dzieci. Różne postawy rodzicielskie wobec dziecka wywołują określone formy jego zachowania się i prowadzą do ukształtowania takich, a nie innych cech osobowości dziecka, a później człowieka dorosłego. Spójność rodziny zależy od jej atrakcyjności czyli związków uczuciowych między jej członkami, ponieważ zaspakaja potrzebę przynależności uczuciowej – pragnienie posiadania osób bliskich. W Rodzinie zintegrowanej, pełnej miłości dziecko czuje się bezpiecznie, dobrze, jest pewne siebie, ufne wobec rodziców i innych ludzi, jest otwarte, swobodne, aktywne i wytrwałe
 w działaniu. Jedną z podstawowych potrzeb dziecka, jest potrzeba życzliwości, ciepła i miłości (bezpieczeństwa), cierpliwości i tolerancji. Dziecko potrzebuje także kontaktu z rodzicami, ich czujności i współdziałania. Dobry kontakt z rodzicami wpływa na kształtowanie się u dziecka pozytywnego obrazu samego siebie i świata. Następna potrzeba to potrzeba samourzeczywistnienia (aktywność w zakresie poznania i działania) należy tolerować u dziecka przejawy jego samodzielności, aby mogło stać się w przyszłości tym kim stać się może. Inna potrzeba to szacunek
dla dziecka i jego wysiłków, która prowadzi do wytworzenia siły, pewności siebie, poczucia, że jest się potrzebnym. Należy także wymienić potrzebę wzoru, z którym dziecko może się identyfikować.

Wzorzec rodziny o niskim ryzyku uzależniania się dzieci:
– dzieci doświadczają miłości od obojga rodziców,
– rozbieżność między ideałem dziecka jaki posiadają rodzice, a oceną realnego dziecka    jest nieznaczna, w związku z tym ma wymiar konstruktywny,
– rodzice funkcjonują jako osoby stanowcze, zrównoważone i odpowiedzialne,
– istnieje zgodne współżycie i współdziałanie między rodzicami i dziećmi,
– wszyscy członkowie rodziny potrafią skutecznie rozwiązywać problemy indywidualnie i rodzinnie,
– wszyscy członkowie rodziny darzą się szacunkiem, a podział autorytetu ma charakter demokratyczny.

        Rodzina o takich cechach najlepiej przygotowuje swoje dzieci do życia, opiera się
na silnych więziach uczuciowych, a tym samym zapewnia korzystne warunki życia
i rozwoju. W takich rodzinach dużą wagę przywiązuje się do życia religijnego, tradycji rodzinnych oraz kontaktu dziecka z rówieśnikami. W rodzinie takiej dominuje uczucie miłości, dziecko w niej czuje się bezpiecznie, dobrze, jest pewne siebie, ufne i otwarte. Wszystkie potrzeby psychiczne dziecka są w tej rodzinie zaspokojone, dziecko czuje się dowartościowane i ma pozytywne wzory rodziców, z którymi może się identyfikować. Rodzice w każdej sytuacji są dla dziecka podporą, dostarczając mu pozytywnego wsparcia niezależnie od problemu. Podsumowując, dziecko w takiej rodzinie jest szczęśliwe i nie potrzebuje sięgać po jakiekolwiek substancje odurzające, ponieważ rodzina, w której żyje daje mu wszystko czego potrzebuje, by móc prawidłowo rozwijać się o postrzegać otaczającą rzeczywistość. Rodzice tutaj postrzegani są jako obdarzający miłością. Prawidłowy kontakt z dzieckiem
kształtuje się dzięki uczuciowemu zrównoważeniu obydwojga rodziców.


Właściwy stosunek do dziecka przejawia się w:

akceptacji – czyli przyjęciu dziecka; kochaniu go takim jakie ono jest. Rodzice
nie ukrywają przed dzieckiem tego uczucia; kontakt z dzieckiem jest dla nich przyjemnością, daje im zadowolenie. Uważają je za godne pochwał i jawnie je aprobują. Starają się poznać i zaspokoić potrzeby dziecka, pozwalają mu na uczciwą niezależność, dają mu poczucie bezpieczeństwa i zadowolenia z własnego istnienia.

współdziałaniu z dzieckiem – świadczące o pozytywnym zaangażowaniu
i zainteresowaniu rodziców zabawą i pracą dziecka, a także angażowanie dziecka odpowiednio do jego możliwości w sprawy rodziców i domu. Współdziałając
z dzieckiem rodziców cechuje aktywność w nawiązaniu wzajemnych kontaktów. Znajdują przyjemność we wspólnie wykonywanych czynnościach, wzajemnej wymianie uwag, obserwacji i zdań.

dawaniu dziecku właściwej dla jego wieku swobody – w miarę dorastania rodzice dają dziecku coraz więcej rozumnej swobody i pozwalają mu na zabawę oraz pracę
z dala od siebie. Mimo to potrafią kierować dzieckiem w odpowiednim zakresie
 i utrzymać swój autorytet.

uznawaniu praw dziecka w rodzinie jako równych bez przeceniania i niedoceniania jego roli – rodzice pozwalają na odpowiedzialność za własne działanie, a nawet oczekują „dojrzałego zachowania się”. Przejawiają szacunek dla jego indywidualności, kierują dzieckiem przez podsuwanie mu sugestii. Dyscyplinę opierają na wzajemnych ustaleniach. Dziecko wie czego oczekują od niego rodzice, a oczekiwania te są
na miarę jego możliwości.

            Bycie dobrym rodzicem to również posiadanie odpowiedniej wiedzy umożliwiającej prawidłowe wypełnianie swoich ról rodzinnych oraz z zakresu rozwoju dziecka z uwzględnieniem problemów jakie mogą wystąpić, powinna ona również dostarczyć wiadomości dotyczących problematyki uzależnień. Rodzice powinni rozmawiać z dzieckiem na ten temat, a rozmowa powinna być dostosowana do wieku dziecka (np. dzieci najmłodsze – właściwe podejście do lekarstw, trucizn, wpajanie nawyków dbania o własne zdrowie); dzieci starsze – uczenie właściwych postaw wobec używania alkoholu i lekarstw, wdrażanie zasad moralnych; młodzież – dostarczanie informacji o bezpośrednich i odległych skutkach działania środków odurzających). Przy tak prowadzonych działaniach profilaktyczno – informacyjnych dziecko wchodząc w okres dojrzewania jest już odpowiednio wyposażone
w podstawowe informacje z zakresu uzależnień. Jednak, gdy problem uzależnienia wystąpi w rodzinie wówczas działania terapeutyczne winny objąć całą rodzinę.